Ritgerðarhrollurinn er loksins að líða úr mér og kemur þá ekki
annar skríðandi upp eftir bakinu á mér

En svona er
Háskólalífið
Eins og fólk veit þá tek ég strætó nánast hvert sem ég fer og hef
ég safnað mér upp nokkrum góðum sögum og ábendingum
Bílstjórar:
Ég hef lent á þeim öllum. konum, köllum, ungum, gömlum, hárlausum,
hárprúðum, feitum og mjóum. Ég hef lent á þeim sem bjóða manni
góðan daginn og þeim sem eru einstaklega fúlir. Sumir liggja
gjörsamlega á flautinni og sýna öðrum bílstjórum í umferðinni
hversu langatöngin er stór

en aðrir eru ekkert nema
almennileg heit. En þeir eiga eitt sameiginlegt og það er hvernig
þeir keyra. Það er stigið harkalega á bensíngjöfina og svo er
stigið á bremsuna í botn á 1/2 millisek. Oftar en einu sinni hef ég
flogið framfyrir mig í strætó
Það sem ber að forðast:
Tímasetning skiptir miklu máli þegar kemur að strætó...maður má
ekki vera of snemma (ekkert meira pirrandi heldur en þegar maður
þarf að bíða meira heldur en 10 mín eftir strætó)...en maður má
heldur ekki vera of seinn vegna þess að strætó kemur stundum á
undan áætlun...shit happend...ekkert leiðinlegra heldur en að sjá
gula afturendann keyra í burtu.
En já strætó er ekki svo slæmur, maður fær góðar sögur til að segja
öðrum frá, maður þarf ekki að hafa áhyggjur af umferðinni og
bíllinn er alltaf heitur þegar maður sest inn í hann. Eigi að síður
þá mun ég KAUPA MÉR BÍL næst ár...þó svo að ég þurfi að selja eitt
stykki líffæri, þá mun ég kaupa mér bíl og hana nú!!!